Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Η παρθένα με τον σατανά

Σαστισμένο παρακολουθεί το πανελλήνιο τις εξελίξεις περί την υπόθεση της μονής Βατοπαιδίου όπως αποκαλύπτονται με τις καταθέσεις των εκ Θεσσαλονίκης μαρτύρων στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής. Ένα μοναδικό συμπίλημα από εργολάβους, δικηγόρους, παπάδες, νταβατζήδες, τοκογλύφους, ανθρώπους της νύχτας, μιζαδόρους, εκβιαστές, παράνομες βιντεοσκοπήσεις, πρώην χορεύτριες και στριπτιζούδες, όλα μαζί καλυμμένα με τη μάσκα του Ζορό που μεταμφιεσμένος σε νομάρχη ονειρεύεται την έλευση ενός Τσε Γκεβάρα για να επιβληθεί η κάθαρση σ' αυτόν τον τόπο...

Μία εικόνα εξωτικής ομορφιάς με επίκεντρο τη νυφούλα του Βορρά, την ερωτική πόλη, τη συμπρωτεύουσα της ελλαδικής αφασικής δημοκρατίας, τη βυζαντινή συμβασιλεύουσα, την πρωτεύουσα της Μακεδονίας και πάει λέγοντας με βαρύγδουπες και μεγαλειώδεις αναφορές στο Τζουράσικ Πάρκ των Βαλκανίων, όπου ενδημούν τα μοναδικής σπανιότητας ανθρωποειδή που ξέφυγαν από τον Δαρβίνο.

Η μπόχα των ημερών πλάι στον Πανάγο και τους κουμπάρους, στον τέως γραμματέα πολιτισμού - αποτυχημένο, πλην φιλόδοξο, σπάιντερμαν των ακάλυπτων του Κολωνακίου - και στο κακό συναπάντημα, αποδεικνύει περίτρανα ότι η παρακμιακή λοβιτούρα καλά κρατεί στην πόλη που ζούμε και αγαπάμε, μετατρέποντας την σε βασιλεύουσα της λαμογιάς, σε ένα ιδανικό κρησφύγετο απατεώνων.

Σήμερα ληστεύονται τα δημόσια κτήματα της χώρας που προορίζονταν δήθεν για ακτήμονες πολίτες, μέσω μίας ιερής μονής του Αγίου Όρους και της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου, με τις ευλογίες της ανώτατης εξουσίας. Η φαντασία αρχίζει πλέον να περισσεύει. Ένας φοβερός εσμός τρωκτικών λυμαίνεται την πόλη χρόνια τώρα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Γιατί η ιστορία έρχεται από πάρα πολύ παλιά. Γιατί η Θεσσαλονίκη είναι μία βαθιά ενοχική πόλη. Μία πόλη που πολλές από τις αστικές περιουσίες της, αποκτήθηκαν πάνω στα καμένα πτώματα των Εβραίων και σε ένα τεράστιο έγκλημα.

Η μνήμη είναι στολίδι πολύ ενοχλητικό για όποιον τη φέρει. Έτσι ο αιρετικός μπλόγκερ θυμήθηκε την ιστορία των εκτοπίσεων των ελληνοεβραίων της Θεσσαλονίκης το 1943 που αφορούσε το 1/4 του πληθυσμού της πόλης. Πενήντα χιλιάδες ψυχές. Είναι η εποχή που τα κοράκια εφορμούν και κατασπαράζουν τις περιουσίες των ανυπεράσπιστων πολιτών. Βλέπετε τα θύματα των ναζιστικών κρεματορίων δεν θα επιστρέψουν ποτέ να διεκδικήσουν τις περιουσίες που μετατράπηκαν σε οκταόροφες πολυκατοικίες και κεντρικά καταστήματα προς ικανοποίηση των μεταπολεμικών "εθνικοφρόνων ιδιοκτητών", πιστών στα ιδανικά του έθνους.

Οι πρωταγωνιστές του εγκλήματος παρουσιάζονται τότε με το ίδιο ακριβώς προφίλ όπως τώρα, σε μία μοναδική σύμπτωση που σοκάρει.

Τον Μάρτιο του 1943, δημιουργήθηκε η ΥΔΙΠ (Υπηρεσία Διαχείρισης Ισραηλίτικης Περιουσίας) που κατάσχεσε όλα τα περιουσιακά στοιχεία της εβραϊκής κοινότητας Θεσσαλονίκης. Από τα ζώντα ζώα ίσαμε τα μαγειρικά σκεύη (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος ΙΣΤ). Είχαν ήδη προηγηθεί η συγκέντρωση και ο εξευτελισμός του ανδρικού πληθυσμού της κοινότητας στην πλατεία Ελευθερίας τον Ιούλιο του 1942, όπου επιλέχθηκαν όσοι πλαισίωσαν τα τάγματα εργασίας (το 12% από αυτούς θα χαθεί σε διάστημα δέκα εβδομάδων), η αναγκαστική απαλλοτρίωση και το ξήλωμα του συνόλου, του ηλικίας πέντε αιώνων εβραϊκού νεκροταφείου, τον Δεκέμβριο του 1942, που κάλυπτε την περιοχή όπου σήμερα βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου και η εφαρμογή των ρατσιστικών νόμων της Νυρεμβέργης τον Φεβρουάριο του 1943, σύμφωνα με τους οποίους όλοι οι εβραϊκής καταγωγής πολίτες της Θεσσαλονίκης, ανεξαρτήτως θρησκείας, ήταν υποχρεωμένοι να φορέσουν το κίτρινο αστέρι και να σημαδέψουν, μπογιατίζοντας, τα καταστήματα τους.

Οι Θεσσαλονικείς Εβραίοι κλείσθηκαν σε δύο φρουρούμενα και περιφραγμένα γκέτο. Την ανακατασκευή του γκέτο του συνοικισμού Χιρς, πίσω από τον παλαιό σιδηροδρομικό σταθμό, έστησε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος για την προηγούμενη ταινία του "Το λιβάδι που δακρύζει". Από εκεί, ξεκινώντας την 17η Μαρτίου 1943, μεταφέρθηκαν στο Άουσβιτς, στην Πολωνία, με φορτία των 2.800 ατόμων κατά μέσο όρο. Οι περισσότεροι θανατώθηκαν στους θαλάμους αερίων με την άφιξή τους. Τα τελευταία τους χρήματα ανταλλάχθηκαν, πριν την επιβίβασή τους στα τραίνα στην Θεσσαλονίκη, με πλαστά πολωνικά ζλότι για να τα χρησιμοποιήσουν τάχατες στην "νέα πατρίδα" στην Κρακοβία που τους υποσχέθηκαν. Η ληστεία των μελλοθανάτων ξεπερνά κάθε νοσηρή φαντασία. Σημαντικές για το πογκρόμ της κατοχής είναι οι μαρτυρίες του Μ. Μόλχο στο βιβλίο του με τίτλο "In memoriam".


Το τελευταίο, δέκατο ένατο στη σειρά, "φορτίο" στις 7 Αυγούστου του 1943 αποτελείται από τους 1.200 εργάτες που είχαν δοθεί σε Έλληνα εργολάβο που εκτελούσε εργασίες για το σιδηροδρομικό δίκτυο στη Βοιωτία που δεχόταν τις δολιοφθορές του ΕΛΑΣ όπως αναφέρει ο Χάγκεν Φλάισερ ,στο δίτομο έργο του "Στέμμα και Σβάστικα". Γιατί τα έργα των Γερμανών, αγαπητοί φίλοι, Έλληνες εργολάβοι τα εκτελούσαν...

Η ΥΔΙΠ μεταφέρει τις περιουσίες σε "μεσεγγυούχους" Έλληνες πολίτες με "επίσημες" διαδικασίες του ελληνικού κράτους, με τον νόμο 205/1943! Οι ιδιοκτησίες σύμφωνα με την επίσημη θέση της κατοχικής δωσίλογης "κυβέρνησης" δημεύτηκαν από το ελληνικό κράτος και θα αποδίδονταν σε άστεγους, πρόσφυγες και άνεργους της Θεσσαλονίκης με σκοπό την επίλυση των προβλημάτων που προκάλεσαν στην πόλη η πυρκαγιά του 1917, το κύμα προσφύγων του 1922 και η οικονομική κρίση του 1932.

Όμως, οι κύρια ευνοημένοι όπως αναφέρονται από τον Στράτο Δορδανά στο βιβλίο του "Έλληνες εναντίον Ελλήνων", είναι τα μέλη της "Ένωσης Φίλων του Αδόλφου Χίτλερ" όπου συμμετέχουν τοπικοί δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες, οι Βουλγαρόφρονες αλλά και οι πατενταρισμένοι δωσίλογοι, οι γερμανοντυμένοι, οι επιφανείς ταγματασφαλίτες, τα άθλια υποκείμενα και καθάρματα που όταν μυρίστηκαν την αποχώρηση των Γερμανών τον Οκτώβριο του 1944, πούλησαν τις περιουσίες που καταχράστηκαν με τις ευλογίες των Γερμανών και την κοπάνισαν με τα λύτρα του αίματος, μαζί με την Βέρμαχτ, κάποιοι περνώντας το υπόλοιπο του βίου τους στην κοιτίδα του χιλιόχρονου Ράιχ ως Γερμανοί πολίτες!

Ανάμεσα σ' αυτούς βρέθηκαν με γραφειάρες στο κέντρο της πόλης και τα μέλη της φασιστικής οργάνωσης του 1929, με τίτλο Ελλάς - Εθνική Ένωσις (ΕΕΕ- τα τρία Έψιλον), που πρωτοπαρουσιάζεται στην ιστορία με τον εμπρησμό του εβραϊκού φτωχομαχαλά "Κάμπελ" στην Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο του 1931. Με την γερμανική εισβολή τα ΕΕΕ μετονομάστηκαν σε "Εθνικό και Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ελλάδος" στεγάζοντας μαζί με το άλλο ναζιστικό παράρτημα το "Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Μακεδονίας Θράκης" όλα τα φασιστοειδή της πόλης.

Ωστόσο οι αγοραστές που απόκτησαν τις ιδιοκτησίες από τους παραπάνω με χρυσές λίρες, συμβόλαια και έγκυρες μεταβιβάσεις, μετέγραψαν τα εβραϊκά ακίνητα, με σκοπό να προστατεύσουν τις ιδιοκτησίες από την ενδεχόμενη μεταπολεμική διεκδίκηση. Η επιλογή των προνομιούχων μεσεγγυούχων και οι "μεταβιβάσεις" γινόταν με την επίβλεψη και τις ευλογίες του διαβόητου μακελάρη της Θεσσαλονίκης, του αξιωματικού Μαξ Μέρτεν, διευθυντή Διοίκησης της Βέρμαχτ.

Από τα αρχεία και τα πρακτικά συνεδριάσεων της ΥΔΙΠ διαπιστώθηκε (Mark Mazower, Salonica City of Ghosts) μία απίστευτη ιστορία απληστίας, αυθαιρεσίας και απάτης. Το φθινόπωρο του 1943 (όταν οι φούρνοι στο Άουσβιτς κάπνιζαν δουλεύοντας στο ρελαντί) το όλο ζήτημα "της βρόμικης ιστορίας γύρω από τις εβραϊκές ιδιοκτησίες" όπως την αποκάλεσε ένα στέλεχος της ΥΔΙΠ, ήταν πια κοινό μυστικό μέσα στην πόλη. Μόνο 160 περιουσίες είχαν παραδοθεί σε μεσεγγυούχους που υπέδειξε η ΥΔΙΠ. Ο κόσμος της Θεσσαλονίκης έβαζε λυτούς και δεμένους για να συμμετέχει στη ληστεία των ιδιοκτησιών με τη συχνή παρέμβαση των Γερμανών. Οι μεσεγγυούχοι πουλούσαν τα εμπορεύματα των καταστημάτων πλιατσικολογώντας με ιδιαίτερη προτίμηση στα κοσμηματοπωλεία, στα εμπορικά και στις αποθήκες.

Μετά τον πόλεμο, σε δίκη στο Ειδικό Στρατοδικείο Εγκλημάτων Πολέμου ένας δωσίλογος δημόσιος Υπάλληλος θα καταθέσει :"Στην Θεσσαλονίκη ήταν πασίγνωστο ότι πολλοί άνθρωποι σώθηκαν από τον Μέρτεν και τον επαινούσαν, γιατί τους έδωσε Ισραηλίτικες περιουσίες".

Η γενοκτονία των ελληνοεβραίων της Θεσσαλονίκης κατά τον Mark Mazaower δεν εξελίχθηκε μόνο με εντολές από το Βερολίνο αλλά και με την επισώρευση τοπικών πρωτοβουλιών, που τις έλαβαν αρχές όπως ο γερμανικός στρατός, οι ιδιώτες εργολάβοι και οι πολιτικά επιτήδειοι αξιωματούχοι. Ο Ηλίας Πετρόπουλος χωρίς περιστροφές υποδεικνύει τους ενόχους για την καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου: Είναι ο όχλος, ο δήμος και η Μητρόπολη. Με τη βοήθεια και ανοχή τους συντελέστηκε το μεγαλύτερο πογκρόμ στην Ευρώπη. Μόλις το 3,5% (λιγότεροι από 2.000) επιβίωσε από την ισπανόφωνη σεφαραδίτικη κοινότητα των 50.000 ατόμων που πρωτοεγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1492, μετά τους διωγμούς του βασιλικού ζεύγους της Ισπανίας Φερδινάρδου και Ισαβέλλας. Βέβαια και ο απόστολος Παύλος στην εβραϊκή συναγωγή της πόλης δίδαξε πιστοποιώντας την πανάρχαια παρουσία των εβραίων στην Θεσσαλονίκη.

Ιδιαίτερα ο μητροπολίτης της Θεσσαλονίκης από το 1910 Γεννάδιος, αδιαφόρησε επιδεικτικά σε πλήρη αντίθεση με τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό που κινήθηκε δυναμικά για τη διάσωση των Εβραίων της Αθήνας. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι το δάπεδο της βασιλικής του Αγίου Δημητρίου είναι στρωμένο με τις μαρμάρινες ταφόπλακες που ξηλώθηκαν από το εβραϊκό νεκροταφείο (Μπερνάντ Πιερρόν "Εβραίοι και Χριστιανοί στην Νεώτερη Ελλάδα").

Με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και την κατάληψή της από τον ΕΛΑΣ τον Οκτώβριο του 1944 - που κράτησε την πόλη πέντε μήνες μέχρι τον Φεβρουάριο του 1945, όταν υπογράφτηκε η συμφωνίας της Βάρκιζας - περίπου πενήντα εβραϊκές ιδιοκτησίες αποδόθηκαν στους επιζώντες που επέστρεψαν από την κόλαση του Άουσβιτς. Όμως τον Μάρτιο του 1945, οι δωσίλογοι έχουν ήδη μεταμορφωθεί σε εθνικόφρονες, και σε αυτούς στηρίζεται το μεταπολεμικό κράτος που έστησαν οι Εγγλέζοι, μετά τα Δεκεμβριανά. Έτσι οι ιδιοκτησίες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, αποδίδονται με το σταγονόμετρο. Μόλις 37 επιστρέφουν στους νόμιμους κατόχους τους ολόκληρο τον επόμενο χρόνο. Δικαστικές αποφάσεις εκδίδονται που δικαιώνουν τους μεσεγγυούχους με το σκεπτικό ότι οι ιδιοκτησίες εγκαταλείφθηκαν!

Η έλλειψη μαρτύρων για το θάνατο των περισσότερων θυμάτων στους θαλάμους αερίων έκανε τα πράγματα απίστευτα τραγικά για τους συγγενείς τους. Το καλοκαίρι του 1947 ο τύπος της Θεσσαλονίκης ανέπτυξε εκστρατεία μεγάλης κλίμακας εναντίον των "εβραϊκών απαιτήσεων". Συστήθηκε μάλιστα και ένα "Σωματείον Μεσεγγυούχων". Ένας εισαγγελέας της πόλης αναφώνησε "ο διωγμός που υπέστησαν οι Ισραηλίτες από τους Γερμανούς έχει τώρα μετατραπεί σε διωγμό των Χριστιανών από τους Ισραηλίτες". Η ΥΔΙΠ ωστόσο καταργήθηκε το 1949. Το 1953 είχαν ανακτηθεί οριστικά από την εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης 543 σπίτια, 51 καταστήματα, 67 οικόπεδα και 18 παραπήγματα. Αυτή ήταν η περιουσία των πενήντα χιλιάδων συμπολιτών μας που χάθηκαν στο Άουσβιτς...

Μέσα στο κλίμα της απόλυτης ατιμωρησίας ο Μέρτεν ήρθε το 1957 να καταθέσει ως μάρτυρας στη δίκη του πρώην διερμηνέα του! Προς κατάπληξη κυβέρνησης και γερμανικής πρεσβείας η εισαγγελία Αθηνών διέταξε τη σύλληψη του και του απήγγειλε κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου. Στη δίκη ο Μέρτεν αποκάλυψε ότι ανάμεσα στις επαφές του τον καιρό της κατοχής, ήταν μέλη της παρούσας κυβέρνησης της ΕΡΕ και πρόσωπα πολύ κοντά στον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Μετά από ένα ελεεινό αλισβερίσι ο αιμοσταγής Μέρτεν εκδόθηκε στην Γερμανία για να δικαστεί όπου τελικά αφέθηκε ελεύθερος.

Αυτά τα ωραία σου βγάζει η ιστορία στη φόρα όταν τη σκαλίζεις. Τώρα που επαναλαμβάνεται σαν φάρσα μπορεί να της λείπουν τα κρεματόρια της ναζιστικής φρίκης αλλά της περισσεύουν τα λαμόγια και οι απατεώνες. Βλέπετε η Θεσσαλονίκη κουβαλά ένα βαρύ παρελθόν που δικαιολογεί πλήρως και αποκαλυπτικά όσα συμβαίνουν από ευυπόληπτα μέλη της κοινωνίας της, οι μέντορες και οι πολιτικοί πρόγονοι των οποίων αποτελούν τους πρωταγωνιστές αυτού του ποστ. Γιατί σ' αυτή τη πόλη της ιστορικής αμνησίας μπορούν και συμβιώνουν αρμονικά κάνοντας το κορόιδο, πολλά χρόνια τώρα, κατά το στίχο του Θεσσαλονικιού Διονύση Σαββόπουλου "ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά, ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη και η παρθένα με το σατανά"...

23 σχόλια:

Τη 24 Νοεμβρίου 2008 - 1:34 π.μ. , Ο χρήστης Blogger squarelogic είπε...

...και νομιζα οτι μονο εγώ είχα προσέξει οτι σε ολα τα σκανδαλα της παρουσης κυβερνησης πρωταγωνιστούν βορειοελλαδίτες!
Μα να αφήσουν πίσω Αχαιούς,Μεσσήνιους,Ηλείους και λοιπές
λαμογιοκρατικες δυνάμεις?

εξοχο ποστ φίλε,και πολύ πληροφοριακό για μια πολύ σκοτεινή πτυχή της "ενδοξης" ιστοριας μας.

 
Τη 24 Νοεμβρίου 2008 - 6:17 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger syneas είπε...

Έξοχα βασικέ!
Γροθιά στο στομάχι αυτή σου η συμπυκνωμένη αναφορά στους Εβραίους της Θεσσαλονίκης και τη συμπεριφορά των συνελλήνων απέναντί τους-πέρα από αυτή του επίσημου κράτους.
Και βέβαια το ¨ο θάνατός σου η ζωή μου¨ είναι η ιδεολογία που κανείς δεν αποδέχεται για τον εαυτό του, που είναι όμως κυρίαρχη και εμφανίζεται σε κάθε ευκαιρία ανάμεσα στο πόπολο, που κάνει πως δεν καταλαβαίνει τίποτα από όσα συμβαίνουν γύρω του κάθε φορά.
Και το λέω αυτό επειδή αναφέρεσαι στην ερωτική σας πόλη με τον υπέροχο κόσμο που αναδεικνύει νομάρχη έναν απίθανο τύπο και που είναι έτοιμη να τον ανακηρύξει και δήμαρχο!
Φαίνεται να ξέφυγα από το θέμα αλλά πρόσθεσέ το αν θέλεις κι αυτό στην όλη ιστορία, επειδή έχει σημασία το πώς ψηφίζει ο λαός και ποιους θεωρεί ικανούς να τον εκπροσωπήσουν και να του διαφυλάξουν τα συμφέροντα-ατομικά και συλλογικά…

 
Τη 24 Νοεμβρίου 2008 - 10:15 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Elias είπε...

Στο σκοτάδι ζουν τα τρωκτικά που μολύνουν χρόνια τώρα οτιδήποτε σε αυτό το τόπο. Όλα που λες, τα τόσο σημαντικά, τα προσπερνούν, κάνοντας παράλληλα τη μέγιστη φασαρία για την άρια καταγωγή τους ή παριστάνοντας τους ανθρώπους του θεού, για να μας αποπροσανατολίσουν.

Έξοχο κείμενο.

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2008 - 12:07 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ syneas

Η Θεσσαλονίκη φίλε δεν κατοικείται μόνο από καθάρματα. Δυστυχώς όμως είναι μία αμνήμων πόλη μια και που η πλειοψηφία των σημερινών κατοίκων της δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορία της όντας πολύ πρόσφατες παρουσίες στο πρώην πολύχρωμο πολυπολιτισμικό μωσαϊκό της.
Οι σημερινοί γηγενείς λαμπεροί απατεώνες που κυριαρχούν στα ΜΜΕ αποτελούν απλά τους γνήσιους κληρονόμους όλων αυτών που περιγράφει το ποστ. Οι επιλογές των αρχόντων της πόλης αποτελούν την δημοκρατική βούληση του κυρίαρχου λαού που λειτουργώντας ως αγόμενος όχλος ψηφίζει αβίαστα τον Ζορό για νομάρχη και τον Τιραμόλα για δήμαρχο απέναντι στην εναλλακτική επιλογή του Τίποτα...

@ squarelogic

Οι αφορισμένοι παλιοελλαδίτες τα κάνουν στα μουλωχτά. Οι κιμπάρηδες της συμβασιλεύουσας στήνουν τις απάτες τελείως "large" με νούμερα του στυλ βαριετέ βλαχομπαρόκ που στο τέλος γελά το παρδαλό κατσίκι και πιάνει δουλειά ο ανακριτής.

@ Elias

Άνθρωποι ενός Θεού που τους ορίζει να μισούν. Με κάλυψε απόλυτα ο αρχιεπίσκοπος με τη δήλωσή του εδώ

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2008 - 3:14 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Έρεβος είπε...

Από τα γραφόμενά σου δείχνεις εξαιρετικά ενημερωμένος για τις περιουσίες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Θα ήθελα, λοιπόν, να μάθω για την ανάμιξη στο πλιάτσικο του γνωστού στη Θεσσαλονίκη μακαρίτη σεξολόγου ιατρού Γ.Ζ... πατέρα του πασίγνωστου ανά την Ελλάδα "πολιτειολόγου"...

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2008 - 6:53 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger LocusPublicus είπε...

Eξοχο πράγματι το πόστ, και κολλάει σε πολλά θέματα, απο το διωγμό των Εβραίων μέχρι τα σημερινά. Ο οικοδεσπότης άλλωστε έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα να συνθέτει διαχρονικά τα γεγονότα. Διάβασα το βιβλιο του Mazower για την Θεσσαλονίκη, ενα ακόμα βιβλίο ιστορίας γραμμένο απο εναν ξένο, προς πληροφόρηση των Ελλήνων. Ενα ζουμερό βιβλίο.

Η ιστορική αμνησία βέβαια δρά πλέον αρνητικά για τη χώρα μας. Θαυμάζω τη Γερμανία που συνειδητά επέλεξε να αντιμετωπίσει την Ιστορία της και να την ξεπεράσει σε μία γενιά. Λυπάμαι την Τουρκία που ακόμα ταλανίζεται δειλή μπροστά στα δικά της ιστορικά φαντάσματα. Απο το πόστ φαίνονται τα διάφορα στοιχεία που αποτελούν την ιδεολογική βάση της ελληνικής κοινωνίας. Στα αρνητικά, η έφεση προς την ανηθικότητα (ευκαιρία να πάρουμε κάτι που δεν μάς ανήκει), η διαχρονική μας παντελής έλλειψη υποστήριξης προς τα θύματα (καμμία διαμαρτυρία για την εθνοκάθαρση των Εβραίων, κάτι που έπαναλαμβάνεται συνεχώς ακόμα και με τα θύματα της 17Ν, το κουκούλωμα της ιστορικής αλήθειας). Στα θετικά, οι ελληνικές υπέροχες εξαιρέσεις (μήνυση κατα του Μέρτεν), και οι σύγχρονες προσπάθειες πολλών ελλήνων της γενιάς μας να καταγράψουν την άγνωστη σε πολλούς Ιστορία μας.

Αν το θέμα του Βατοπεδίου δεν λυθεί επιτυχώς, η συλλογική μας ενοχή θα μας καταρρακώσει. Είναι το μεγάλο τέστ κυβέρνησης και ελληνισμού.

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2008 - 8:02 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger mtryfo είπε...

Ο Ηλίας Πετρόπουλος χωρίς περιστροφές υποδεικνύει τους ενόχους για την καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου: Είναι ο όχλος, ο δήμος και η Μητρόπολη.

Τι σύμπτωση... να πρωταγωνιστούν διαχρονικά οι ίδιοι και οι ίδιοι...

Συγχαρητήρια για την ανάρτησή σου...δυνατή πολύ δυνατή...

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2008 - 11:19 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ έρεβος

Όπως παρατήρησες στο κείμενο της ανάρτησης δεν ανέφερα κανένα όνομα. Οι πηγές που αναφέρομαι ωστόσο, περιέχουν ονόματα, γεγονότα και αποφάσεις δικαστηρίων. Και επειδή δεν μου αρέσει να κρύβομαι πίσω από ασάφειες και γενικεύσεις δεν γνωρίζω κάτι ιδιαίτερο για τον ιατρό Γεώργιο Ζουράρι, πατέρα του νεοφώτιστου σαρισσοφόρου επαρχιώτη μακεδονομάχου Κώστα. Αλλά και να γνώριζα δε θα έμπαινα στον κόπο να τα κοινοποιήσω μέσα από το μπλόγκ. Νομίζω όμως ότι η ισραηλίτικη κοινότητα της Θεσσαλονίκης θα έπρεπε να βγάλει κάποτε στη φόρα τα στοιχεία της γενοκτονίας αντί να λουφάζει σαράντα πέντε χρόνια τώρα καμουφλαρισμένη πίσω από το ρόλο του θύματος απέχουσα πλήρως και απολύτως από τα τεκταινόμενα της πόλης, αφήνοντας να βγαίνουν τα ντοκουμέντα στην επιφάνεια με το σταγονόμετρο από τις λίγες μεμονωμένες εργασίες επωνύμων εβραίων της Θεσσαλονίκης.

 
Τη 26 Νοεμβρίου 2008 - 12:06 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ locus publicus

Ο λόγος της ανάρτησης του ποστ ήταν να προβάλω την άποψη μου για τα σημερινά ζητήματα που ταλαιπωρούν την καθημερινότητά μας. Η πατρίδα μας φίλε είναι η χώρα των θαυμάτων και των αντιφάσεων. Η ληστεία και το πλιάτσικο του 1943 είναι προϊόν του αγριορωμιού που κρύβεται μέσα μας και είναι πολύ εύκολο να ελευθερωθεί σε συνθήκες όπου κυριαρχεί ο όχλος. Το ηθικό κίνητρο για το πλιάτσικο δόθηκε από το δήμο και την μητρόπολη. Ο Σάκης Σερέφας στο "πτώματα και φαντάσματα στη Θεσσαλονίκη του εμφυλίου" περιγράφει γλαφυρότατα πως λειτανεύτηκε ο νεκρός του μητροπολίτη Γενναδίου το 1951 στην πόλη πάνω σε θρόνο τυλιγμένο με την σημαία σε μία επίδειξη δύναμης των νικητών στο τέλος του εμφυλίου ενώ οι εκτελέσεις συνεχίζονταν λίγο ψηλότερα έξω από το τείχος της φυλακής στο Γεντί Κουλέ.
Στη Θεσσαλονίκη των πολιτικών δολοφονιών με πρώτη αυτή του βασιλιά Γεωργίου με την απελευθέρωση και πιο πρόσφατη αυτή του Γιάννη Χαλκίδη από την Χούντα.

@ mtryfo

Οι ίδιοι και οι ίδιοι, Μαρία. Από τότε μέχρι σήμερα. Στις δολοφονίες του Ζεύγου, του Πολκ, του Λαμπράκη, του Τσαρουχά, του Χαλκίδη. Στο παρακράτος που δεν έχει τέλος, που δεν ξεριζώθηκε ποτέ από αυτή την πόλη και που συνεχίζει ακάθεκτο ξεπουλώντας πλέον τα χώματα που κόστισαν ποτάμια αίματος.

 
Τη 26 Νοεμβρίου 2008 - 12:20 π.μ. , Ο χρήστης Blogger argosholos είπε...

Εξαίσιο σχόλιο!
Παρακαλώ να σημειώσεις ότι το 1492 συνέβησαν 3 κοσμοϊστορικά γεγονότα:
1. Έφυγε ο τελευταίος σαρακηνός από την Ισπανία, αφού οι Άραβες βοήθησαν στη μεταφορά της αρχαίας κλασσικής γνώσης στην δ. Ευρώπη, και φυσικά όχι οι ορθόδοξοι καλόγεροι που ακόμα και σήμερα μισούν τον ορθό λόγο, το κυριο χαρακτηριστικό της αρχαίας Ελληνικής γνώσης.
2. Οι Εβραίο εξορίστηκαν από την Ισπανία και βρήκαν καταφύγιο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία που τότε ήταν στην ακμή της και μάλιστα στη Θεσσαλονίκη
3. Παρεπιπτόντως ανακαλύφτηκε και κάτι καινούργιο από κάποιον Κολόμβο, γενουάτη μισθοφόρο της Ισαβέλας της Ισπανίας...

Φαντάσου τώρα: 1943-1492=πόσα χρόνια...Μάλλον περισσότερα από μερικούς πόντιους, ηλείους κλπ που λυμαίνονται ως απόγονοι του Βουκεφάλα τη πόλη σήμερα...Για να μην αναφέρουμε ότι οι επιστολές του Παύλου, όπως λες και συ, στάλθηκαν σε συναγωγές ανά την Ελλάδα!

 
Τη 26 Νοεμβρίου 2008 - 1:02 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger xasodikis είπε...

Έξοχο ποστ, για άλλη μια φορά.
Χίλια μπράβο, φίλε μου.

 
Τη 26 Νοεμβρίου 2008 - 3:07 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger αθεόφοβος είπε...

Το κείμενο αυτό είναι εξαιρετικό γιατί ουσιαστικά μας δίνει την ιστορική εξήγηση της γέννησης και της ανάπτυξης του παρακράτους της δεξιάς στην Θεσσαλονίκη.
Ο Γιολμάς και όλα τα μπουμπούκια της υπόθεσης Λαμπράκη ουσιαστικά προέρχονται από τους δωσίλογους της κατοχής.
Αυτό δε που είναι τραγικό είναι η χωρίς καμία ουσιαστική αντίσταση αποδοχή των συνεργατών των Γερμανών από την κοινωνία της πόλης γεγονός που φάνηκε χαρακτηριστικά στην υπόθεση Μέρτεν.
Από τα πιό πληροφοριακά κείμενα που έχω διαβάσει τελευταία.

 
Τη 29 Νοεμβρίου 2008 - 11:15 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Ο άλλος είπε...

Πριν από μερικά χρόνια, ο κρατούμενος Κώστας Βρεττός, ήρθε σε επαφή με το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο το οποίο διαβεβαίωσε πως γνωρίζει που είναι βυθισμένο το πλοίο με τον θησαυρό των Εβραίων που μετέφερε ο Μέρτενς. Έτσι ξεκίνησε μια άκαρπη έρευνα στον κόλπο της Φοινικούντας, αλλά και μια δική μου για την υπόθεση Μέρτεν.
Ο Μέρτεν πραγματικά επέστρεψε μετά τα εγκλήματά του στην Ελλάδα το 1957. Κάποιοι υποστηρίζουν, όχι για τη δίκη του διερμηνέα του, αλλά για να βρει το βυθισμένο θησαυρό. Οι Εβραίοι τον αναγνώρισαν και το ελληνικό κράτος απρόθυμο τον οδήγησε σε δίκη. Ο Μέρτεν, προσωπικός φίλος του Αντενάουερ καταδικάστηκε σε μερικά χρόνια, φυλακή αλλά έγινε το εξής παράξενο. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έκανε ένα ταξίδι αστραπή στην Γερμανία, όπου υπέγραψε δύο πρωτοφανείς συμφωνίες.
1. Ότι η Ελλάδα δεν έχει καμία διεκδίκηση αποζημιώσεων από το Γερμανικό κράτος παρότι αναλογικά ήταν η πρώτη σε καταστροφές και θανάτους από τα εγκλήματα των Ναζί
2. Όποιος συλλαμβάνεται για εγκλήματα πολέμου στην Ελλάδα αποδίδεται στο γερμανικό κράτος.
Ουδείς κατάλαβε εκείνη την περίοδο γιατί ο Καραμανλής υπέγραψε με τον Αντενάουερ τέτοια πράγματα.
Ο Μέρτενς όμως έπρεπε με βάση τη συμφωνία να αποδοθεί στη γερμανική Δικαιοσύνη. Έτσι επέστρεψε στη Γερμανία, έμεινε 10 μέρες σε κατ οίκον περιορισμό και ελευθερώθηκε για να ασκήσει το δικηγορικό επάγγελμα. Κατέθετε μάλιστα σε δίκες ως μάρτυρας υπέρ Εβραίων που τον πλήρωναν για να πιστοποιήσει πως οι περιουσίες τους είχαν πάει στην Δυτική και όχι στην Ανατολική Γερμανία ώστε να πάρουν αποζημιώσεις.
Στις αρχές της δεκαετίας του 60, ο Μέρτενς με μια συνέντευξή του στην "Φωνή του Αμβούργου" υποστηρίζει πως την περίοδο της Κατοχής η γραμματέας του Δοξούλα Μακρή, σύζυγος του υπουργού Μακρή της κυβέρνησης Καραμανλή,ήταν ο άνθρωπος που του μετέφερε πληροφορίες του συνεργάτη των γερμανών Κ. Καραμανλή. Ο Μέρτενς υποστήριζε πως έχει και φωτογραφίες. Η Δοξούλα Μακρή αρνήθηκε πως δούλευε ως γραμματέας του Μέρτενς αλλά αποκαλύφθηκε πως ήταν αλήθεια. Η ΕΔΑ έβαλε το θέμα των αποκαλύψεων στη Βουλή. Μακρής και Καραμανλής έκαναν μήνυση στον Μέρτενς για συκοφαντική δυσφήμιση και τα ελληνικά δικαστήρια τον καταδίκασαν ερήμην. Έτσι έληξε ένα μεγάλο θέμα με το επιχείρημα "ο συκοφάντης καταδικάστηκε"
Έως ότου πεθάνει, ο Μέρτενς υποστήριζε πως ο Καραμανλής υπέγραψε την πρωτοφανή παραίτηση από τις πολεμικές αποζημιώσεις για να μην αποδείξουν οι Γερμανοί τους ισχυρισμούς Μέρτενς. Το διαμεσολαβητή έκανε ο φίλος του Μέρτενς και καγκελάριος Αντενάουερ.
Στα αρχεία Καραμανλή το θέμα περνά με μια παράγραφο, σαν να μην αφορούσε τον Καραμανλή. Η ΕΔΑ στριμωγμένη τα επόμενα χρόνια δεν κατάφερε να σηκώσει το θέμα. Οι Εβραίοι ψυθιρίζουν διάφορα κατ ιδίαν , αλλά επίσημα δεν έχουν πει τίποτα. Ήταν ο Καραμανλής συνεργάτης του Μέρτενς; Δεν θα μάθουμε ίσως ποτέ. Τα στοιχεία αν υπάρχουν είναι κρυμμένα. Μας οδηγεί μόνο η λογική. Γιατί ο Καραμανλής ήταν ο μόνος Ευρωπαίος ηγέτης που επέγραψε συμφωνίες με τη Γερμανία που δεν ευνοούσαν την Ελλάδα;
Ο Μέρτενς είχε πει μάλιστα πως ο Καραμανλής είχε προδώσει την επιχείρηση του Γοργοπόταμου, αλλά οι γερμανοί τη θεώρησαν υπερβολή και δεν τον πίστεψαν. Αυτά και συγνώμη για την κατάχρηση χώρου και χρόνου

 
Τη 29 Νοεμβρίου 2008 - 8:04 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger NdN είπε...

Καλησπέρα,

Πρώτη φορά στο blog σου και είδα το ποστ από link του αθεόφοβου.

Πάρα πολύ καλό κείμενο για ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης μου για το οποίο δεν γνωρίζω πολλά, όπως άλλωστε και η πλειοψηφία των Θεσσαλονικιών.

Καλό Σαββατοκύριακο!

 
Τη 30 Νοεμβρίου 2008 - 1:04 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Μετεωρίτης είπε...

μπράβο για το post,
λέει τα πράγματα με το όνομά τους

αν και έλειψα καιρό
τίποτα δεν άλλαξε στον τρόπο που γράφεις,
συγχαρητήρια.
Πολύ "επαγγελματικό" κείμενο
(με την καλή έννοια!)

 
Τη 30 Νοεμβρίου 2008 - 10:46 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ αθεόφοβος

Πράγματι, όλους αυτούς τους συναντάμε στην δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και είναι της αυτής μήτρας γέννα, τροφοδοτώντας τους παρακρατικούς μηχανισμούς που έδρασαν στην πόλη κατά τη χούντα αλλά και αργότερα. Μέλη του ελεεινού αλλά και προβεβλημένου παρακράτους που σημάδεψε την ιστορία της Θεσσαλονίκης.

Αλλά ας πούμε και την αλήθεια που αφορά στους υπόλοιπους που είναι άκρως αποκαλυπτική.

Γιατί έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε, αλλά και για να κατανοήσουμε το βάθος του εγκλήματος που περιγράφει το ποστ για την Θεσσαλονίκη, ότι το "σωματείο μεσεγγυούχων" που δημιουργήθηκε μεταπολεμικά ανέπτυξε, κατά τον Mark Mazower (Salonica, city of ghosts) πολύ στενούς δεσμούς με το βενιζελικό κόμμα των φιλελευθέρων, πιστοποιώντας ότι η σύνδεση των προπολεμικών αντιεβραικών αισθημάτων με τους Βενιζελογενείς πολιτικούς παρέμεινε αλώβητη.

Οι βενιζελικοί της Θεσσαλονίκης κατηγορούσαν τους εβραίους για έλλειψη πατριωτισμού και ότι καταψήφισαν μαζικά τον Βενιζέλο στις τραγικές εκλογές του 1920.
Αλλά η συγκρουσιακή σχέση δεν έμεινε εκεί.

Στις εκλογές του 1932 πού κατέρρευσε ο Βενιζέλος κάτω από την λαίλαπα της οικονομικής κρίσης του 1932, η καταψήφιση του Βενιζέλου από τους εβραίους προκάλεσε την προσωπική οργή του κρητικού πολιτικού ο οποίος την ερμήνευσε ως "εχθρική πράξη κατά της μισής Ελλάδας".

Το 1934 σε μία συνέντευξή του στην εφημερίδα jewish post δήλωσε απερίφραστα "δεν θα επιτρέψω στους εβραίους να επηρεάζουν την ελληνική πολιτική" και ότι "οι εβραίοι δεν είναι Έλληνες πατριώτες αλλά εβραίοι πατριώτες. Αισθάνονται πιο κοντά στους Τούρκους από ότι σε εμάς".

Άλλωστε και ο εμπρησμός του Κάμπελ το 1931 επί της τελευταίας πρωθυπουργίας του Βενιζέλου έγινε.

Αυτά για να μην υπάρχουν αυταπάτες ότι το σύνολο του λεγόμενου αστικού πολιτικού κόσμου στέγασε το έγκλημα της Θεσσαλονίκης. Και αυτό εξηγεί σε πολλά το σήμερα. Γιατί το παρακράτος νοιώθει κράτος με τέτοιο παρελθόν.

 
Τη 30 Νοεμβρίου 2008 - 11:05 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ ο άλλος

Το σχόλιό σου αποτελεί μία πλήρη επεξήγηση σε αυτό που γράφω στο πόστ ως "ελεεινό αλισβερίσι".

Η ιστορία όμως περιλαμβάνει πολλές βρομιές. Σημαντική επίσης είναι η συμμετοχή του αρχιραββίνου της Θεσσαλονίκης Κόρετς ο οποίος συνεργάστηκε με τους Γερμανούς και κατέληξε όπως και άλλοι επιφανείς εβραίοι της ηγεσίας της κοινότητας πόλης στο "προνομιούχο" στρατόπεδο Μπέργκεν-Μπέλσεν.

Ας ανοίξουν επιτέλους τα αρχεία της ισραηλίτικης κοινότητας και ας δοθούν τα στοιχεία που κατέχουν. Τότε πολλοί θα τρίβουν τα μάτια τους.

Είναι υποχρέωση της κοινότητας απέναντι στην ιστορία να το πράξει αντί να συναλλάσσεται με την εξουσία ως γνήσιος απόγονος της κατοχικής ηγεσίας που παρέδωσε τους ομοεθνείς της στους Γερμανούς...

 
Τη 30 Νοεμβρίου 2008 - 12:12 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ χασοδίκης

Η ιστορία εκδικείται αγαπητέ φίλε. Σαράντα πέντε χρόνια από το έγκλημα τα διαχρονικά φαντάσματα της πόλης βρικολάκιασαν και με συνεταίρους πουτάνες, παπάδες, καλόγριες και άλλους προστάτες του έθνους, της φυλής και της πατρίδας κοσμούν με τις πράξεις τους την καθημερινότητά μας.

@ NdN

Καλώς όρισες! Καθόλου άγνωστη δεν είναι η ιστορία του ποστ για την πόλη. Καλά θαμμένη είναι. Και από πάνω της πολυκατοικίες στην Νέα Παραλία, γραφεία και διαμερίσματα στην Τσιμισκή και μαγαζιά στο κέντρο της πόλης. Τόσο απλά.

@ Μετεωρίτης

Καλώς γύρισες μετεωρίτη! Η ιστορία του ποστ δεν αντέχει εξωραϊσμούς και στρογγυλέματα. Αποτελεί το πιο μεγάλο έγκλημα για την Θεσσαλονίκη και ας κάνουν όλοι το κορόιδο.

 
Τη 30 Νοεμβρίου 2008 - 2:39 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Evangelos είπε...

Το διάβασα όλο. Πρέπει να ξέρεις ότι για κάποιους θεωρητικούς λόγους, έχω κάποιο θέμα με τη σημασία των ιστορικών αναγωγών (όσο και αν στέκομαι κριτικά στις α-ιστορικές προσεγγίσεις).

Ο τρόπος όμως που συνθέτεις τη σύνδεση (το έχω συναντήσει και σε κάποια επιστημονικά εγχειρίδια) μου υπενθυμίζει εμφατικά κάθε φορά τη λανθασμένη οδό της ολικής παράβλεψης της ιστορικής μνήμης.

Παίρνω το θαρρός να σου πω ότι μετά από καιρό άσκησα και την δικιά μου αντίστοιχη... κριτική.

 
Τη 30 Νοεμβρίου 2008 - 2:48 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Ο άλλος είπε...

Ο αρχιραβίνος ήταν αυτός που έπεισε τους ομόθρησκούς του πως έπρεπε να συνεργαστούν και να δώσουν στους γερμανούς χρήματα για να τους εξευμενίσουν, υλοποιώντας απ ότι φαίνεται ένα βρόμικο σχέδιο. Τα αρχεία των Εβραίων στην Ελλάδα είναι γεμάτα από στοιχεία για επιφανείς πολιτικούς συνεργάτες των γερμανών.Και αποτελούν επί δεκαετίες αντικείμενο δούναι και λαβείν. Είναι σημαντικό επίσης, πως σε ένα γερμανικό τραίνο που χτυπήθηκε από ρώσικα στρατεύματα, βρέθηκαν ανέπαφα τα αρχεία των εβραίων και των μασόνων της Ελλάδας. Τα αρχεία μεταφέρθηκαν στη Μόσχα και έγιναν προσπάθειες από το ΥΠΕΞ να επιστραφούν στην Ελλάδα. Κανένας δεν έμαθε τι έγινε. Γιατί άραγε; Τι περιέχουν;

 
Τη 30 Νοεμβρίου 2008 - 5:41 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ evangelos

Καλώς τον, κι ας άργησε! Μας έλειψαν οι Κυριακάτικοι σχολιασμοί σου πολύ καιρό τώρα. Η ιστορική μνήμη, κατά τη γνώμη μου πάντα, έχει αξία μόνο όταν λειτουργεί συνολικά.
Για το συγκεκριμένο ζήτημα, λειτουργεί συνολικά η ιστορική αμνησία εξυπηρετώντας κάθε λογής σκοπιμότητες, συντηρώντας την ένοχη φωνή της συνείδησης της πόλης μας, σε μόνιμη διαμονή στα τάρταρα της μνήμης.

@ ο άλλος

Ο μεγάλος ραβίνος Κόρετς αντικατέστησε τον πρόεδρο της κοινότητας Σαμπί Σαλτιέλ προκειμένου να εκτελεστεί το σχέδιο. Ωστόσο υπήρξαν και άλλοι που λειτούργησαν ως όργανα των κατακτητών όπως οι εβραίοι "αστυνομικοί" Χασσόν και Αλμπάλα, οι οποίοι περιδιάβαιναν τους εβραϊκούς συνοικισμούς μαζί με τους Ναζί και τους γερμανοντυμένους ταγματασφαλίτες και δήμευσαν ιδιοκτησίες, έκλειναν καταστήματα και τρομοκρατούσαν τον κόσμο. Μετά τον πόλεμο δικάστηκαν και καταδικάστηκαν ως δωσίλογοι και συνεργάτες των Γερμανών.

 
Τη 26 Ιανουαρίου 2010 - 11:29 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

BOUGATSOKIMADES, TORA KATALABATE POS EISTE KATHIKIA???

ENAS HLEIOS!!

 
Τη 1 Δεκεμβρίου 2013 - 2:25 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Διαβάζοντας κάπου για τον θάνατο στην Εσπερία της (έτσι την χαρακτήριζαν) "grande damme"
Δοξούλας & την επιχειρηματική δραστηριότητα στην Αθήνα των δυό της θυγατέρων, & "σερφάροντας" έφτασα & στο δικό σας πόνημα & δεν έχω παρά μόνο να σας εκφράσω τον θαυμασμό μου & να σας συγχαρώ.
Μία παρατήρηση σε σχέση με τα αναφερόμενα για την ψήφο των εβραικών κοινοτήτων στις λεγόμενες "νέες χώρες" στις εκλογές 1-11-1920 τα αποτελέσματα της οποίας μας ταλανίζουν μας ταλανίζουν ακόμη.
Φαίνεται οτι πράγματι οι κοινότητες επίλεξαν το αντιβενιζελικό μέτωπο για ίδια οφέλη , οπως άλλωστε είχαν δικαίωμα να πράξουν.
Πολύ καλά κάνετε & το καταγράφετε όσο & αν χρησιμοποιήθηκε απολογητικά απο τους δοσίλογους πλιατσικολόγους.
Μάλιστα κάποτε θα πρέπει να διερευνηθεί ο "λικβινταριστικός" ρόλος κομμουνιστικών πυρήνων στο στρατό κατα τα τελευταία στάδια της Μικρασιατικής εκστρατείας, Μία αντιστοιχη ιστορία έρχεται με το "pourquoi" το καλοκαίρι του ΄40.
Η Ιστορία δεν μπορεί να πλαστογραφείται & Σεις συμβάλετε σε αυτό.
Συγχαρητηρια & πάλι.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα